Dit boek is eerder een verslag van ongefilterde, introspectieve gedachten dan een conventionele autobiografie.

De verteller, bekend als de Toeschouwer, wordt gekenmerkt door een fysieke weerstand tegen grenzen, een sterke fixatie op visuele prikkels en een blijvende afkeer van zelfreflectie. Deze compilatie analyseert het eerste jaar van een nuchter volwassen leven op een vreemde plek, waar elk ogenschijnlijk klein voorwerp dient als een fysieke kruk om de wankele geest te stabiliseren.

Er is hier geen betekenis. De specifieke, vastgelegde details vormen het enige dat het verhaal vertelt:

Die krassen op dat zwarte laminaat aanrecht.

. Een rode chemische halo die een verweerd busraam omhult.

. De afbladderende verf van een smeedijzeren hek, dat zowel hard als ijzig aanvoelt.

. De onnodige en voortdurende grammaticale correcties die onmerkbaar worden aangebracht aan opgevangen gesprekken op straat.

Zonder gebruik te maken van metaforen, samenvattingen of moraliserende conclusies, volgt dit non-fictiewerk het turbulente ritme van authentieke, onvolmaakte, overbodige en volkomen authentieke gedachten. Het vasthouden aan niets anders dan de concrete, verifieerbare feiten van de materiële wereld is een voortdurende oefening in zintuiglijke aandacht die door elk hoofdstuk heen loopt. Dit is het mentale geheugen van iemand die, in een poging zijn emoties te beheersen, de vaste geometrie en tastbare textuur van betekenisloze objecten zocht als bronnen van ultieme realiteit.