Her sinavda, her adimda aslinda en cok kendini buluyor ve kendine yaklasiyorsun. Karsilasmalar, kaderin oyununa dönüsüyor. Olmadik yerlerde, en olmadik zamanlarda birileri gidiyor hayatindan ve en olmadik zamanlarda baska birileri geliyor. Bütün bunlarin anlami ne diye düsünürken minik kalbinle kusursuz bir öykünün icinde buluveriyorsun kendini. Bir de bakiyorsun ki kendi öykünün icinde yolcu olmus, savrulup duruyorsun. Anlamaya calistikca batiyor, battikca cirpiniyor, ne yapacagini anlamadan gittigin her yol tekrar sana cikiyor. Ve bir bakiyorsun yillar sonra her sey gecmis gibi ama izleri hala tam da olmasi gerektigi yerde duruyor