Savas; Sanada Bagdatta Samda Halepte binlerce yilin birikimi olan sehirleri, oralarda kurulmus olan medeniyetlerin saheserlerini, nesillerden nesillere aktarilan insani birikimini yikip yok ederken, topluca bir ülke halkini imha edip milyonlarin icerisinden kah gruplar bazinda kah bireyler acisindan abide sahsiyetler, korkusuz kahramanlar cikaran ilginc bir paradoksun hikayesidir. Hayat; her türden inanca, fikre aidiyet kavgasina, yasamin tüm karmasasina, kesmekesine, cilesine ragmen doyasiya yasamaya, aska, heyecana; kaybedislerin birikiminden ortaya cikan zaferlere gebe, gelecek endisesinden koparilmakla birlikte inanilmaz bir gelecek kurma becerisinin zuhur ettigi tuhaf bir hikayenin paradoksudur. Ölüm ya da sehadet; nefes almaya, lezzetli yiyecek ve iceceklere, gezip tozup eglenmeye, sevdikleriyle birlikte gülmeye hatta aglamaya veda edisi, uhdesinde barindiran sessizlige inat tüm cihana aslinda ne kadar kacinilmaz olursa olsun ne kadar da büyük bir güzelligi barindirabilecegini tüm ruhlari titreten bir sesle haykiran garip bir dirilistir. Kahramanin hikayesinde tüm bunlari doyasiya gözlemleyebileceginiz, hissedebileceginiz hatta yasayabileceginiz bir romanla bas basasiniz. Bazen bazi kitaplarda insan kendini okur gibi hisseder, bazen ise kendini okur. Okur olmak cok güzel olsa da kendimizi bir baska acidan okumak daha güzel olabilir mi