Kimileri ilk olmayi sever. Tahsin Yücelse, en güzel kitaplarindan biri olan Vatandasi Dostoyevskinin Yeraltindan Notlari, Camusnün Düsüsü, Sait Faikin Haritada Bir Noktasi gibi yapitlarin yönünde bir anlati olarak niteliyor. Ona göre, bu yapitlarin en belirgin özelligi, ayni zamanda hem bir öykü, hem de dünya ve insan üstüne bir söylem olmalaridir. Belki de bu yüzden, Vatandasin olusumu kirk yili askin bir süreye yayilmis; 1954te, kisacik bir öykü olarak dogmus; 1964te, bir baska dille Fransizcada daha uzun ve daha derli toplu bir öykü olmus; 1975te, roman diye de nitelenebilecek bir anlatiya dönüsmüs; simdi, 1996da, birtakim degisikliklerle yeniden karsimiza cikiyor. Bu son bicimiyle daha bir akici ve daha bir yogun. Öte yandan, ülkemizde ideolojilerin, politikanin ve basinin geldigi nokta göz önüne alininca, 1954ün genclik yapiti, 1996da carpici bir gerceklik ve gecerlilik kazaniyor.