De belangrijkste focus van dit boek is het bespreken van de rol van het onderwijs in het verhogen van het niveau van de empowerment van vrouwen, met name in het besluitvormingsproces op het niveau van het huishouden, en om uit te vinden hoe de sociaal-culturele factoren (genderbewustzijn en het gebruik van Paarse normen) van invloed zijn op het onderwijs aan vrouwen en op de empowerment van vrouwen op het platteland van Bangladesh. Er werd vastgesteld dat de sociaal-culturele ideologie ongelijkheden tussen mannen en vrouwen in het onderwijs aan vrouwen genereert. Als gevolg van de patriarchale ideologie beschouwen de meeste vrouwen zonen als 'troeven'. Aan de andere kant worden dochters behandeld als niet-permanente familieleden in hun geboortehuis, omdat ze na het huwelijk bij hun man intrekken. Door dergelijke overtuigingen en praktijken krijgen vrouwen minder aandacht in het onderwijs en krijgen ze daardoor minder empowerment. Het boek suggereert dat verbetering van de toegang van vrouwen tot onderwijs, met name het hogere opleidingsniveau, de werkgelegenheid en het inkomen van vrouwen zou verhogen. Dit zou hun vermogen om beslissingen te nemen in het gezin kunnen vergroten en zou een belangrijke rol spelen bij de empowerment van plattelandsvrouwen in Bangladesh.